In de zorg gaat het vaak om de kleine dingen: een glimlach, een praatje, iemand helpen zonder dat het opvalt. Het zijn die momenten die laten zien waarom mensen voor dit vak kiezen.
Voor Turkan Konur begon dat bijna twintig jaar geleden. Wat eerst een baan leek, groeide al snel uit tot een vak waarin ze helemaal zichzelf kon zijn. Ze kreeg de ruimte om te leren, door te groeien en ervaring op te doen in verschillende teams en zorgvormen. Ze begon als helpende en werkte later als verzorgende IG, altijd midden in de praktijk, dicht bij cliënten en collega’s, en volop betrokken bij het werk van haar team.
Maar het begon te kriebelen bij Turkan. Niet omdat de zorg haar niet meer paste, maar juist omdat ze merkte dat ze meer ruimte nodig had: meer regie, meer vrijheid om zelf te bepalen hoe en wanneer ze zorg kon geven. De stap richting het zzp-schap was spannend; zomaar je vaste baan opzeggen voelde als een sprong in het diepe. Haar beste vriendin gaf haar het laatste zetje: “Wat heb je te verliezen? Als het niet lukt, kun je altijd nog terug.” Tot de dag van vandaag is Turkan haar dankbaar voor dat advies.
Rust brengen, juist als het spannend wordt
Wat Turkan typeert, is haar zelfstandigheid en de rust die ze uitstraalt. Ze kan een organisatie binnenlopen alsof ze er al maanden werkt, alsof ze alle cliënten al kent. Hoe ze dat doet? Ze leest zich van tevoren goed in, wil begrijpen hoe de organisatie werkt, en handelt altijd zoals zij zelf ook behandeld zou willen worden.
Die ervaring en kalmte kwamen ook samen in een heftig moment dat haar altijd is bijgebleven. Een cliënt in een psychose, politie aanwezig en spanning op de afdeling. Waar de vaste collega’s twijfelden en het moeilijk vonden, nam Turkan de verantwoordelijkheid. De cliënt had hulp nodig. Ze was trots dat ze als zzp’er zo’n keuze kon maken. Niet omdat het leuk was, maar omdat iemand het moest doen. Zorg betekent soms moeilijke keuzes maken, mét oog voor menselijkheid. Dat moment, hoe zwaar ook, bevestigde voor haar wie ze is in dit vak.
Eigen agenda, eigen keuzes
Als zzp’er heeft Turkan haar agenda letterlijk in eigen hand. Ze kiest haar diensten, werktijden en opdrachten. Weekenden of gebroken dagen werken, in de thuiszorg of op de groep, losse diensten of langere periodes, de afwisseling maakt het werk voor haar juist leuk.
Toch staat ze er nooit alleen voor. Bij organisaties waar het goed voelt, wordt zij gezien als de persoon achter de zelfstandig professional: niet als buitenstaander, maar als een waardevolle, flexibele toevoeging aan het team, wat soms voor een korte periode is. Dat is het gevoel dat je welkom bent en er echt toe doet.
Momenten die je nooit vergeet
Sommige momenten blijven je bij omdat ze laten voelen waarom je dit werk doet. Voor Turkan was dat een cliënt met wie ze jarenlang een hechte band had opgebouwd. Zo’n band dat de cliënt haar expliciet vroeg of ze op haar begrafenis wilde komen, als het zover zou zijn. En toen dat moment kwam, stond Turkan daar. Tussen de familie. Omhelsd en herkend door de kinderen van de mevrouw, met verhalen over foto’s, appjes en kleine momenten die voor haar zoveel hadden betekend. De dochter van de mevrouw zei: “Mijn moeder stuurde regelmatig een foto als je er was, ze had altijd zoveel plezier met je.” Dat is iets wat Turkan altijd zal bijblijven.
De samenwerking met Careforz
Via PGVZ, de zorgorganisatie waar Turkan diensten in de thuiszorg draaide, kwam ze in contact met ons. Inmiddels werken we al ruim twee jaar samen. Dankzij die samenwerking heeft ze bij verschillende organisaties en teams kunnen werken, altijd op plekken die goed bij haar passen.
Zelfs wanneer een organisatie of team minder goed aansluit, merkt Turkan dat ze bij ons steun kan vinden. “Ze bellen, denken mee en vragen hoe het écht met je gaat. Soms is dat al genoeg om je de ruimte te geven die je nodig hebt,” vertelt ze. Voor Turkan maakt juist dat persoonlijke contact en het korte lijntje het verschil: ze voelt zich gehoord, gezien en gesteund, terwijl ze haar werk op haar eigen manier kan doen.
De toekomst
Naast haar werk als verzorgende IG volgt Turkan de opleiding tot medisch pedicure. Ze droomt van haar eigen salon, maar de zorg loslaten kan ze niet. Ze ziet zichzelf altijd nog een dag per week de wijk in gaan, want de energie die ze krijgt van de mensen wil ze niet missen.
Wat maakt dat ze elke dag opnieuw voor dit vak kiest? De kleine dingen. Twee kopjes koffie die al klaarstaan, twee stukken ontbijtkoek op tafel, een cliënt die zegt: “Fijn dat je er bent, heb je zin in koffie?” Gewoon omdat je er bent, luistert en de tijd neemt.
Mensen zoals Turkan zijn niet alleen onze motivatie om dit werk te doen, zij vormen de zorg zelf. Mensen die hun vak verstaan en het willen doorgeven. Omdat goede zorg begint bij professionals die de ruimte krijgen om zichzelf te blijven en hun zorg op hún manier te doen.
Bron, Turkan Konur, 22-12-2025.
